Live Review: Τα Χάρτινα Φτερά 13.11.2014

121_smallΘυμάμαι να μου λέει ο Μάνος πως ο ήχος τους είναι κάτι ανάμεσα σε Depeche Mode και Διάφανα Κρίνα. Ακούω τα κομμάτια τους και σκέφτομαι πως είναι κρίμα να περιορίζονται με χαρακτηρισμούς. Παρακολουθώ το live τους και επιβεβαιώνομαι. Δεν μπορείς να τους περιορίσεις παρομοιάζοντάς τους με άλλους.

Το πρώτο μεγάλο μουσικό πάρτυ για Τα Χάρτινα Φτερά. Και πράγματι τα είχε όλα. Κομμάτια απ’ τις μουσικές τους επιρροές. Καταπληκτικές διασκευές. Κομμάτια απ’ το νέο τους άλμπουμ. Νέες ενορχηστρώσεις. Εκπλήξεις και Γενέθλια. Δεκατρείς Νοεμβρίου στην σκηνή του Holy Wood ανέβηκαν τέσσερις Μουσικοί (με το Μ κεφαλαίο) να μας δείξουν πως η ετερομορφία μπορεί να βγάλει κάτι όμορφο και οι ταμπέλες, που μας κρατάνε καμιά φορά μακριά, μπορούν να μας ενώσουν κιόλας.

91_smallΕντελώς τυχαία, ξεκίνησαν με μια διασκευή από Διάφανα. Γέλασα μέσα μου καταρχήν γιατί θυμήθηκα τα λόγια του Μάνου και κατά δεύτερον γιατί σκέφτηκα ότι σκάβουν μόνοι το λάκκο τους. Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα όμως, με διέψευσαν δείχνοντας μου πόσο διαφορετικοί είναι. Απόλαυσα κάθε διασκευή τους και πιστεύω πως την μεγαλύτερη διαφορά την έκανα τα ντραμς και το πώς προσέγγιζαν τον ρυθμό, ειδικά στο Enjoy the Silence. Στο δε Είναι η σειρά σου θα έβαζα και στοίχημα πως στο κουπλέ θα μπορούσα να τραγουδήσω την Αδρεναλίνη.

Από το άλμπουμ τους έπαιξαν τα περισσότερα κομμάτια. Ο στίχος τους είναι πολύ δυνατός. Ειδικά το Η Αυτού Πραγματικότης, ομώνυμο του άλμπουμ, αξίζει για ένα anchor (που δεν έγινε αλλά εντάξει το έκανα σπίτι βάζοντας ακόμα μια φορά τα κομμάτια στο play). Μου άρεσε πολύ το πώς έμπλεξαν τα δικά τους κομμάτια μαζί με αυτά που «πείραξαν». Υπήρχε μια ενιαία αίσθηση που σου επέτρεπε σκαμπανεβάσματα, όπως ακριβώς πρέπει να κάνει ένα μουσικό ταξίδι. Για μένα, που είμαι και αισθηματίας, κορυφή ήταν το Ακόμα που θα μπορούσε να με κάνει να κλειστώ σπίτι 5 μέρες και να «προβληματίζομαι». Αλλά ήταν το Πικρό Φιλί που ξεσήκωσε τα πλήθη μέσα στο Holy Wood Stage.

100_smallΜε βαριά καρδιά θα πρέπει όμως, ως σωστός κριτικός (sic!), να εντοπίσω και τα πιο αδύναμα στοιχεία της βραδιάς. Καταρχήν δηλώνω εδώ δημόσια ότι δεν μου αρέσει η Φραουλένια Μέρα (έρχονται σφαλιάρες). Δεν φταίει το κομμάτι ως κομμάτι, ούτε το ότι δεν μου αρέσουν οι φράουλες, αλλά το ότι αισθάνομαι ότι είναι πολύ ποπ σε σχέση με τα υπόλοιπα. Επίσης το ομώνυμό τους κομμάτι έμοιαζε να υστερεί ενορχηστρωτικά σε σχέση με τα άλλα. Ήταν βέβαια η αρχή του live οπότε μπορεί να έστρωνε ο ήχος ακόμα.

Στα πολύ καλά τους σημεία είναι η χρήση της τεχνολογίας στην δημιουργία της μουσικής. Λάτρεψα τα loops και περισσότερο απ’ όλα αυτό το γαλάζιο δακτυλιδάκι, που εγώ περιγράφω σαν ηλεκτρονικό θέρεμιν αλλά σίγουρα κάνω λάθος. Όλα έδεναν αρμονικά και το βλέμμα μου πήγαινε κάθε φορά σε άλλον απ’ την τετράδα εντοπίζοντας αυτό που προσφέρει στο σύνολο και το κάνει τόσο μοναδικό. Αν έπρεπε να περιγράψω την τεχνική τους με κάποιο τρόπο θα έλεγα οπωσδήποτε Καινοτομία και Χάρη/Innovation and Grace.

90_smallΤέλος, επανέρχομαι -πάλι- σε μια διασκευή, που Τα Χάρτινα Φτερά έχουν εντάξει και επισήμως στο άλμπουμ τους. Το Σαν τον καραγκιόζη, που δεν ήμουν μπροστά να δω την αντίδραση του Σαββόπουλου όταν άκουσε το τελικό sample, αλλά είμαι σίγουρη ότι η διασκευή τους είναι καλύτερη και σίγουρα πιο σύγχρονη απ’ το αυθεντικό. Δίνει στους στίχους την δυναμική και το αίσθημα που σου βγάζουν χωρίς τις χαριτωμενιές του Νιόνιου.

Προσωπική παράκληση προς Τα Χάρτινα Φτερά: Την επόμενη φορά, σας παρακαλώ πολύ, παίξτε και το Την εντολή σου γιατί ξύπνησα το πρωί σιγοτραγουδώντας το.

https://www.facebook.com/TaXartinaFtera
https://www.youtube.com/user/TaHartinaFtera
Φωτογραφίες: Βαγγέλης Μακρής | 1η δημοσίευση: http://chimeres.gr

Αφήστε Σχόλιο

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί.


*